چشم گشودم آسمان آبی, آرزویم بود
گل های بهاری عطر مشام
نمی شنیدم, گوش هایم پر از مهربانی بود
دستانم جز آغوش مادر, حسی دیگر نداشت
زبان به سخن نگشودم, خنده کلام جاودانم شد
حال با کبوتران انتظار و شوق باران

آسمان خاکستری را خانه تکانی می کنم
صدایت می زنم:
باران بهانه بود.....
اما,
چشمانت افسانه نبود!
در تهی دستی
مهربانیت آوازی شنیدنی بود
"چتر ها را باید بست
زیر باران باید رفت
چشم ها را باید شست
جور دیگر باید دید"
باران بهانه بود...